Welkom

Negen jaar geleden typeerde ik op deze plaats de fantastische film als "een conglomeraat van genres dat door de 'seriueze' filmliefhebber -maar ook door de filmkritiek- veelal met de nek wordt aangekeken". Hoe staan de zaken er thans voor?

The Silence of the Lambs won, na de trendsettende Silver Scream Award van 1991, vijf Oscars waaronder die voor Beste Film.

Het filmfestival van Rotterdam presenteerde in recente jaren een David Cronenberg-retrospectief (geinspireerd door Wot #1?), een trash-programma en een extravaganza-programma. In alledrie voerde stevige horror de boventoon.

Het filmblad Skrien wijdde in december 1992 een themanummer aan de cultfilm.

Het Nederlands Filmmuseum vertoonde onlangs een aan George Romero's Night of the Living Dead opgehangen reeks recente horrorfilms, waarin bloed en ingewanden overvloedig van het doek afspetterden.

De Amsterdamse Kunstraad bestempelde het "ludieke en curieuze aanbod" van het WoT tot "een mooie aanvulling op het gangbare filmaanbod" en adviseerde de gemeente tot subsidieverlening aan Stichting Film Events voor de organisatie van het 10e Festival van de Fantastische Film.

En het Weekend of Terror zelf? Dat moest wegens ruimtegebrek al in 1987 van het knusse Alhambra verhuizen naar het royale Tuschinski.

Alom erkennig en waardering voor de fantastische film, dus. Of lijkt dat maaer zo? Zelf denk ik het laatste. De zogenaamde erkenning blijft namelijk beperkt tot een aantal bastions van de goede smaak. Echte erkenning wordt in de filmwereld gemeten aan de hand van recettes, en die zijn -enkele uitzonderingen daargelaten- voor 'ons' soort films dikwijls niet om over naar huis te schrijven. Strikt genomen ondervond de fantastisch film zelfs meer erkenning in de vroege jaren van het WoT dan nu: begin jaren '80 kon het gebeuren dat een film als Zombie Holocaust weken achtereen volle zalen trok in de hoofdstedelijke Belevue Cinerama. Kom daar nu nog maar eens om!

Nee, in feite gaat het behoorlijk slecht met de fantastische film. Slappe sequels zijn eerder regel dan uitzondering, scenarioschrijvers weten zelde nog iets echt origineels te verzinnen, en naar een lekkere ordinaire splatter movie moet je tegenwoordig ook met een vergrootglas zoeken. En in de videotheken is het al niet beter gesteld.

Het heeft er dus alle schijn van dat er voor het Festival van de Fantastische Film ook in de nabije toekomst een mooie taak blijft weggelegd in het bijeensprokkelen van de betere genrefilms (iemand moet tenslotte het kaf van het koren scheiden). Want ondanks alles blijf ik vasthouden aan wat ik in 1984 al schreef: in zijn beste momenten laat de fantastische film ons het duidelijkst zien wat film eigenlijk is - make believe, een tijdelijke vlucht uit de werkelijkheid naar een wereld waar alles mogelijk is.

Jan Doense
Voorzitter Stichting Film Events (nog steeds)

Silver Scream Award

Sommige tradities sneuvelen, sommige blijven bestaan. Het Weekend of Terror mag dan behalve een ingrijpende transformatie, een sjieke naamsverandering hebben ondergaan, de Silver Scream Award is gewoon de Silver Scream Award gebleven. Voor het eerste toegekend in 1990 -aan Clive Barker's Nightbreed- ging de door kunstenaar Henk van Dijk ontworpen publieksprijs een jaar later naar Jonathan Demme's The Silence of the Lambs. Vorige jaar viel hij in handen van Katsuhiro Otomo, het visuele genie achter Akira.

Ook dit jaar word de winnaar van de Silver Scream Award aangewezen door de festivalbezoekers, die uit maar liefste 21 premieres hun favoriet kunnen kiezen.

Voor de uitslag verwijzen we u naar Oor en de Filmkrant, benevens de landelijke dagbladen die vorig jaar zo vriendelijk waren ons persbericht in hun kolommen op te nemen.