Eind jaren '70, begin jaren '80 beleefde de Italiaanse horrorfilm een ongekende bloei. Zombies en kannibalen bevolkten met duizenden tegelijk het toneel en aan de orgie van moord en mutilatie leek geen eind te kunnen komen. Anno 1995 is deze tak van de industrie op sterven na dood en krijgen zelfs legendarische regisseurs als Lucio Fulci en Dario Argento  hun films nauwelijks gefinancierd. Alle hoop is gevestigd op 'nieuwkomer' Michele Saovi (The Church, The Sect), die met Dellamorte Dellamore zowaar de eerste successvoll Italiaanse zombiefilm in meer dan tien jaar afleverde.

Hoofdpersoon is Francesco Dellamorte (Everett), opzichter van een kerkhof in een Noord-Italiaans dorpje. Zijn enige gezelschap is de gnoom-achtige doodgraver Gnaghi (hadji-lazaro) wiens vocabulaire beperkt is tot de kreet 'gnagna'. Alles verandert wanneer Francesco op zekere dag oog in oog komt te staan met een beeldschone weduwe (Falchi) die het graf van haar man bezoekt. En o ja, we zouden het haast vergeten: ondertussen heeft Francesco zijn handen vol aan het afschieten van doden die bij bosjes onder de aarde vandaan kruipen. Inspiratie voor deze zombie-plaag putte Soavi uit de werkelijkheid van het hedendaags Italie, waar afgeschreven politici, in een geur van verrotting en corruptie, er telkens weer in slagen hun comeback te maken. Is die vermaledijde telecratie van Silvio Berlusconi dus toch nog ergens goed voor.

Rated R for macabre violence and gore, strong sexuality and some language