| Het is zondagochtend, een uur of drie. Ik bevindt me in zaal drie van het
Tuschinski theather en kijk gefasineerd naar de nieuwe film van David Cronenberg.
Existenz is een curieuze mind fuck,
die de toeschouwer voortdurend op het verkeerde been zet, mijlenver verwijdert van recente
genrefilms als het populaire Scream en alles wat er op volgde. De film wordt met
gepast eerbied ontvangen en hogelijk gewaardeerd, zo blijkt later, want Cronenberg krijgt
de publieksprijs van het
festival. Mijmerend over de merited van Existenz
loop ik enigzins verdwaasd naar de grote zaal, waar de tweede verassingsfilm zich
aandient. De altijd amusante James Woods maakt in John
Carpenter's Vampires korte metten met een klein leger bloedzuigers
en ik geniet met volle teugen. Een dag eerder was er ook een mooi moment. Na jaren pak ik
weer even een mopje van het oude fuifnummer The Toxic
Avenger mee, waarbij regisseur Lloyd Kaufman me figurante en
latere Oscar-wannares Marisa Tomei aanwijst. Ze staat tussen een stuk of dertif bombo's in
bikini. Kaufman pikt haar er zonder problemen uit. 'Let op', zo waarschuwt de schaamteloze
zelfpromotor, 'zie je die bleke meid met de kleinste tieten? Dat is ze.' Het heeft wel wat
om midden in een van bier, sigaretten en gebrul vergeven nacht naar een jeugzonde van een
Oscar-wannares te kijken. Vooral met zo'n sympathiek malloot naast je. 'En jij zag
natuurlijk meteen dat ze voor grote dingen was voorbestemd', zo plaag ik de marskramer.
'Ben je gek, ze was gewoon een bimbo zoals alle andere, en niet eens zo'n goede!'
Dit is
het Weekend of Terror zoals ik het graag mag meemaken. Maar na vijftien afleveringen
bekruipt me het gevoel dat het anders moet. Meerdere horrorliefhebbers in mijn omgeving
zouden bijvoorbeeld graag bij de nieuwe Cronenberg en Carpenter aanschuiven, maar niet
midden in de nacht en in het gezelschap van dronken, stonede en brullende onverlaten. Ze
willen de films zonder stoorzender zien. Als ik tijdens de laatste editie naar het
Britse Heart kijk, weet ik precies wat ze bedoelen.
De kleine zaal is grotendeels gevuld met liefhebbers die het ingetogen transplantatiedrama
wel kunnen waarderen, maar achter uit de zaal geven twee jongens ongevraagd luidkeels
commentaar op elke scene. 'Ja mensen, dit is drama, moet je kijken hoe subtiel die
karakterontwikkeling wordt uitgewerkt, knap hoor!' Het is weer eens wat anders dan het
aloude 'Hoerrrr!', maar het is eerder strontvervelend dan sfeerverhogend. Af en toe
probeert men het duo het zwijgen het op te leggen. 'Klootzak houdt je bek, je zit in de
verkeerde zaal!' Het helpt niet, de schreeuwers krijgen er alleen maar meer plezier in.
|
Avinash Changa, de gangmaker van stichting Reel X die het evenement voor
de tweede keer organiseerde, kijkt met redelijke tevredenheid terug op het festival. 'De
kleine zaal zat bijna altijd vol, er zijn meer en meer mensen die echt voor de films
komen', zo laat hij weten. 'En in tegenstelling tot vorig jaar hebben we alleen maar
positieve geluiden van de fans gehoord.' Dat is mooi, en biedt enige compensatie voor de
rampspoed die zich bij de kaartverkoop
voltrok: mensen die bij de aangekondigde adressen naar kaarten informeerden kregen
aanvankelijk te horen dat die helemaal niet te verkrijgbaar waren. Het misverstand bleef
niet zonder gevolgen, beide nachten waren geenszins uitverkocht. Maar zou het niet kunnen
dat er een flinke schare liefhebbers is die bewust wegblijft omdat men de stoorzenders beu
is? Ik denk het wel.
Het Weekend of Terror is een schizofreen festival geworden, waarbij
de twee kampen elkaar behoorlijk in de weg zitten. Changa is zich daar terdege van bewust
en vindt het tijd voor bezinning. Dat het festival volgend jaar naar een ander locatie
moet uitwijken staat in ieder geval vast: het Tuschinksi theater wordt dan gerestaureerd
en het is vooralsnog onduidelijk of uitbater Pathe het evenement daarna nog in huis wil
hebben. Het bedrijf verdient er flink aan, maar kan zonder een WoT ook wel winst draaien.
De vraag is of de organisatie zich door Pathe als melkkoe moet laten gebruiken om de
huidige formule voort te zetten.
|
In de discussie die hierover plaatsvindt is het zinvol ook naar het meest
succesvolle filmfestival van Nederland te kijken. Sinds het aantreden van nieuwe directeur
Simon Field legt het internationale Filmfestival Rotterdam steeds meer nadruk op
kunstzinnige experimenten en nieuwe medie, waar voorganger Emile Fallaux liefhebber van
films uit de genrefilm- en culthoek op hun wenken bediende met leuke nevenprogramma's. Op
dat gebied stelde de laatste editie van het Rotterdamse festival flink teleur. Indien het
festival de door Field ingeslagen wegblijft volgen, zoals beslist verwacht kan worden, zal
er een heel segment van films aan ons voorbijgaan en kan een festival voor fantastische
films in de breedste zin van het woord een levensvatbare en zinvolle onderneming worden.
Daar kan een nacht schreeuwen voor de fervente WoT-gangers best in opgenomen worden, zoals
bij de tiende en dertiende edities ook het geval was.
bvdp
|
